„Zmartwychwstanie” - autorstwa Piero della Francesca - https://www.artchive.com/artchive/P/piero/resurrex.jpg.html, Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=787644
Felieton „Naczelnego”
W wielowiekowej tradycji Wielkanoc nigdy nie była wyłącznie świętem religijnym. To czas, który – zwłaszcza w trudnych momentach historii – nabierał znaczenia głębszego, niemal symbolicznego. Widać to nie tylko w literaturze, ale i w sztuce, która przez wieki próbowała uchwycić tajemnicę odrodzenia tam, gdzie rzeczywistość zdawała się temu przeczyć.
W Polsce, w okresach zaborów, wojen czy politycznego zniewolenia, motywy odrodzenia, zwycięstwa życia nad śmiercią czy światła nad ciemnością powracały nieprzypadkowo. Wielkanoc stawała się metaforą przetrwania i wiary w przyszłość. Artyści, nie tylko polscy, nie mieli dużego wpływu na bieg historii, ale mieli wpływ na sposób jej przeżywania.
Jednym z najbardziej poruszających przedstawień odrodzenia i nadziei jest „Zmartwychwstanie” Piera della Francesco. Chrystus wychodzi z grobu spokojny i skupiony. U jego stóp śpią żołnierze – symbol świata pogrążonego w nieświadomości i bezradności. Za Jego plecami krajobraz przechodzi od martwego do żywego. To opowieść o przejściu od śmierci do życia, od zwątpienia do nadziei. W tym fresku nie ma dramatyzmu – jest cisza. I właśnie ona wydaje się najważniejsza, bo odrodzenie rzadko przychodzi z rozmachem; częściej zaczyna się od wewnętrznej przemiany. Dlatego dzieło włoskiego mistrza tak mocno przemawia również dziś – w świecie, który także bywa niespokojny. W naszych czasach warto sięgać do wiary i tradycji jako źródła siły, do obrazów, które uczą patrzeć głębiej i do gestów, które budują więzi.
Niech Chrystus Zmartwychwstały obdarza Państwa pokojem, umacnia w trudnościach i przynosi prawdziwe odrodzenie ducha. Alleluja!
Rafał Jóźwiak
Redaktor Naczelny
„Powiatowego Życia Kutna”
